Nadciąga tęczowa zaraza. Zastanawiam się więc, czy już mam się bać, czy może za chwilę? Czy od tęczowej zarazy dostanę śmiertelnej wysypki, czy może tęczowej biegunki i zacznę robić na tęczowo? Sama nie wiem, doprawdy. Czy ktoś może mnie jakoś uspokoić w moim strachu i podrzucić lekarstwo?
Strach pada na wsie i miasteczka
Zaraza się rozprzestrzenia. Nie masz, nie masz ratunku! Zboczeńcy bez czci i wiary napadną na nasze domy i rodziny. Będą porywać nasze dzieci i uczyć je życia w grzechu! Zaraza! Ratuj się kto może!
A co to za zaraza? Czym ona zaraża? Ano NICZYM. Nie umiera się od niej, chociaż powoli zaczynam się bać, że niebawem pojawią się przypadki śmierci z powodu przynależności do tajemniczego i groźnego ruchu LGBT…
Ta zaraza to jad, który się sączy, ale nie z Bogu ducha winnych osób tzw. odmiennej orientacji seksualnej, tylko z ust tych, którzy powinni szczerzyć miłość. Bo czy chrześcijaństwo to nie religia miłości?
Gej, czy lesbijka to nie czarny lud, którym straszy się dzieci.
To córka, brat, kolega, sąsiad. To taki sam człowiek jak każdy inny. Konkretny człowiek, a nie bliżej nieokreślona, tajemnicza istota. Homoseksualizm to nie zaraźliwa choroba. To fakt, przed którym stają ludzie, którzy takimi się urodzili. Fakt bycia gejem nie ma wpływu na to jakim się jest człowiekiem. Osoby LGBT mogą być dobre, mogą być złe. Mają swoje problemy i radości. Potrzebują miłości, zrozumienia tak jak każdy. Wychodzą na ulice nie po to by „siać zgorszenie”, a jedynie po to, by sprzeciwić się dyskryminacji, która ich dotyka. Nie są przestępcami, którzy gwałcą i demoralizują nasze dzieci (wczoraj słyszałam w TVP, że już od przedszkola). Przestępców (i to bezkarnych) szukałabym zupełnie gdzie indziej…
Homoseksualizmem nie można się zarazić.
Albo się jest homoseksualnym, albo nie. Albo jest się hetero, albo nie. Nie można się zarazić orientacją seksualną, tak jak nie można się zarazić narodowością, czy kolorem skóry. Można natomiast zarazić się nienawiścią. Można się zarazić strachem i chęcią niszczenia. I ta zaraza przeraża mnie coraz bardziej.
Przeraża mnie.
Autentycznie mnie przeraża to straszenie „ruchem LGBT”, to straszenie „tęczową zarazą”, te modły, te wiece, w których coraz więcej agresji, krzyków i nienawiści. Boję się pomyśleć dokąd to może prowadzić…
Nadziwić się nie mogę, że w XXI wieku, w samym centrum Europy, w kraju, który aż nadto poznał skutki faszyzmu, stosuje się retorykę rodem z lat 30-tych ubiegłego wieku. Napuszcza ludzi na siebie na wzajem. I w imię czego? W imię „wartości chrześcijańskich”!
Czym są w takim razie te „wartości chrześcijańskie”, których tak bardzo trzeba bronić? Lżeniem ludzi ponieważ są inni? To są te „wartości chrześcijańskie”?! Ogłupianie, straszenie i szczucie na siebie ludzi?! A gdzie przykazanie – „Miłuj bliźniego swego jak siebie samego”?
A gdzie miłość,
akceptacja i wiara w drugiego człowieka ja się pytam?! Czy to, że chcę szanować i akceptować drugiego człowieka. Czy to, że chcę równych praw i spokoju dla wszystkich oznacza, że jestem zarażona „tęczową zarazą”, że jestem złem wcielonym? Jeśli tak. To ok. Jestem zarażona, bo wolę być zarażona miłością do drugiego człowieka, zrozumieniem i bliskością, niż nienawiścią i zaślepieniem.