Koleżanka napisała, że spodobał jej się mój tekst, a ja już układałam odpowiedź o wyjątkowo łaskawym czytelniku. Zatrzymałam palce nad klawiaturą i spróbowałam inaczej: nie odpisuję na komplement żartem, tylko przyjmuję to, co właśnie usłyszałam. Wysłałam proste dziękuję. Wiadomość była krótsza niż zwykle, ale tym razem nie unieważniałam w niej ani własnej pracy, ani czyjegoś miłego gestu.
Zabawna odpowiedź przychodziła mi najłatwiej
Nie mam nic przeciwko żartom i nie zamierzam usuwać ich z rozmów. Zauważyłam tylko, że w jednej konkretnej sytuacji pojawiały się niemal automatycznie. Kiedy ktoś mówił o mnie dobrze, natychmiast proponowałam wersję, w której przesadzał albo pomylił adresatkę. Zanim zdążyłam poczuć przyjemność, już przerabiałam ją na dowcip.
Czasem było to naprawdę lekkie i wspólne. Innym razem widziałam, że druga osoba zaczyna mnie przekonywać, iż mówi poważnie. Zamiast krótkiej życzliwej wymiany powstawało przeciąganie liny. Ja umniejszałam, ona dodawała argumenty, a początkowe zdanie ginęło pod kolejnymi wyjaśnieniami. Nie zawsze chciałam właśnie takiej rozmowy.
Nie muszę natychmiast zgodzić się ze wszystkim
Przyjęcie komplementu nie oznacza dla mnie podpisania dokumentu, że od dziś uważam się za osobę wybitną. Mogę po prostu zauważyć, że komuś podobało się to, co zrobiłam. Nie potrzebuję od razu porównywać się z innymi ani wystawiać sobie ostatecznej oceny. To czyjeś dobre wrażenie w konkretnej chwili, a nie konkurs na całe moje życie.
Ta myśl ułatwia mi odpowiedź zwłaszcza wtedy, gdy sama widzę niedociągnięcia. Mogłam być niezadowolona z jednego akapitu, a czytelnik mógł znaleźć w całości coś ważnego. Obie rzeczy mogą istnieć obok siebie. Nie muszę dopisywać do podziękowania pełnego raportu o tym, co zrobiłabym dzisiaj inaczej.
Krótka wiadomość też potrafi być ciepła
Przez pewien czas proste dziękuję wydawało mi się sztywne. Miałam wrażenie, że bez żartu, emotikony i trzech dopowiedzeń zabrzmię obco. Potem zaczęłam czytać własne odpowiedzi z perspektywy osoby, która właśnie pochwaliła czyjąś pracę. Wiele z tych rozbudowanych wiadomości mówiło właściwie, że nie powinna ufać swojemu wrażeniu.
Teraz czasami dodaję jeden konkret: cieszę się, że zwróciłaś uwagę na tę scenę, bo długo nad nią siedziałam. Nie jest to obowiązkowe wyznanie o kulisach powstawania tekstu. Po prostu pozwala mi pozostać w tej samej rozmowie, zamiast szybko zmienić temat. Życzliwość nie musi być ozdobiona, żeby dotarła do drugiej strony.
Komplement nie tworzy długu do natychmiastowej spłaty
Miałam również odruch szukania czegoś miłego do powiedzenia w odpowiedzi, zanim jeszcze skończyłam słuchać. Ktoś chwalił moją prezentację, a ja gorączkowo przypominałam sobie jego ostatni sukces. Czasami takie wzajemne docenienie było naturalne. Innym razem brzmiało jak szybkie wyrównanie rachunku, żeby żadna strona nie została z nadmiarem dobrych słów.
Nie muszę odwdzięczyć się w tej samej sekundzie. Mogę później szczerze zauważyć coś, co naprawdę mi się spodobało, bez łączenia tego z otrzymaną pochwałą. Wtedy moje słowa mają własny powód. Nie są odpowiedzią wysłaną tylko dlatego, że głupio zostawić w rozmowie samo podziękowanie.
Kiedy pochwała dotyczy wspólnej pracy
Jeśli ktoś docenia rzecz przygotowaną w kilka osób, chcę pamiętać o pozostałych. Nie oznacza to jednak, że muszę całkowicie wykreślić siebie z opowieści. Mogę podziękować i powiedzieć, kto jeszcze pracował nad efektem. Zdanie, że zrobiłyśmy to razem, różni się od zapewnienia, iż ja właściwie nie zrobiłam nic.
Próbuję też nazywać wkład konkretnie, zamiast rozdawać ogólną skromność. Koleżanka opracowała układ, ja przygotowałam treść, ktoś inny wychwycił błędy przed wysłaniem. Taka odpowiedź jest uczciwa wobec zespołu i nie wymaga udawania, że moja część wykonała się sama. Mogę docenić innych bez znikania przy okazji.
Nie każdy komentarz o wyglądzie chcę przyjmować
Całe to ćwiczenie nie oznacza, że każdy komentarz nazwany komplementem musi mi sprawiać przyjemność. Czasem ktoś ocenia moje ciało, porównuje mnie z dawną wersją albo dodaje nieproszone uwagi. Nie muszę odpowiadać wdzięcznością tylko dlatego, że autor deklaruje dobre intencje. Mogę powiedzieć, że wolę nie rozmawiać w ten sposób o swoim wyglądzie.
Ważne jest dla mnie właśnie rozróżnienie sytuacji. Ciepłe zdanie od bliskiej osoby nie musi dostać tej samej odpowiedzi co natarczywa ocena od kogoś, kto nie respektuje mojego sprzeciwu. Nie chcę uczyć się przyjmowania miłych słów kosztem własnego komfortu. Mogę otworzyć się na życzliwość i jednocześnie zakończyć rozmowę, która mi nie odpowiada.
Szukam własnych słów zamiast gotowego występu
Nie przygotowuję sobie jednej idealnej odpowiedzi na każdą pochwałę. W zależności od rozmowy potrzebuję czegoś krótszego albo bardziej osobistego. Kilka zwyczajnych zdań pomaga mi jednak wtedy, gdy odruchowo chciałabym uciec w umniejszanie.
- Dziękuję, miło mi to przeczytać.
- Cieszę się, że ten fragment został z tobą.
- Dużo pracy w to włożyłam, więc naprawdę doceniam te słowa.
- Przekażę też dziewczynom, robiłyśmy to wspólnie.
Żadne z nich nie musi zabrzmieć uroczyście. Mogę nadal mówić swoim tempem i z własnym poczuciem humoru, tylko bez podważania pierwszego zdania rozmówcy. Jeśli żart pojawi się później, nie musi już pełnić funkcji gumki ścierającej pochwałę. Może być po prostu zabawnym dodatkiem do kontaktu.
W rozmowie na żywo zostawiam sobie również chwilę bez słów. Uśmiech i krótkie podziękowanie nie wymagają natychmiastowego przejścia do kolejnej historii. Mogę przez moment zostać przy tym, co zostało powiedziane, zamiast nerwowo szukać nowego tematu. Ta mała pauza bywa dla mnie trudniejsza od napisania długiej wiadomości, ale coraz rzadziej próbuję ją zagadać.
Miłe zdanie może ze mną zostać
Zdarza mi się wrócić do wiadomości po kilku dniach i dopiero wtedy zobaczyć, co właściwie ktoś w niej zauważył. Nie muszę robić z tego archiwum własnych zalet. Wystarczy, że nie skasuję sensu pochwały natychmiastową odpowiedzią, iż na pewno była przesadzona. Daję sobie chwilę, w której czyjeś uznanie nie wymaga ode mnie obrony.
Nadal potrafię zażartować za szybko i dopiero później to usłyszeć. Wtedy mogę dodać, że mimo żartu naprawdę dziękuję i było mi miło. Nie odpisuję na komplement żartem coraz częściej, ale nie chcę zamieniać tego w kolejny obowiązek do bezbłędnego wykonania. Chodzi mi o zwykłe miejsce na dobre słowa, które ktoś zdecydował się do mnie wysłać.

